Je leven kabbelt voort. Het is niet per se slecht maar toch, toch ergens kriebelt er iets waar je je vinger maar niet op gelegd krijgt.
Je verlangt naar meer, meer energie, meer diepgang. Wat heeft het leven nog meer in store for me? vraag je je af.
De antwoorden op deze vragen krijg je maar niet naar boven. Je zoekt, je leest, je leert, maar ergens is het telkens weer net niet jouw verhaal.
De antwoorden die je zoekt zitten binnen in jou. Jouw intuïtie, je hogere zelf is jouw eigen kompas die je de weg wijst. Maar door het leven komen er zoveel lagen over jouw intuïtie te liggen dat je het vertrouwen in je intuïtie kwijtraakt. Onbewust spelen de verwachtingen van je omgeving mee in hoe jij door het leven wandelt.
Ik wil graag de volgende quote met je delen:
A different version of you
Exists in the mind of
Everyone that has ever met
You.
And it’s very different than
What you think about
Yourself.
The person you think you
Are …
Does not even exist outside
Your mind
Dit geeft nog maar duidelijk aan dat je met je goede gedrag helemaal niet kan inschatten wat de ander van jou verlangt en dus heeft het ook geen enkele zin om hier maar telkens (onbewust) mee bezig te zijn.
Maar goed, hoe kom je tot die kern, hoe krijg je antwoord op je vragen?
Het antwoord hierop is simpel, STILTE.
En laat dat nou juist iets zijn waar we door de jaren heen zo oncomfortabel mee zijn geraakt. Ondertussen voelen we onszelf zelfs trots wanneer we kunnen multi-tasken. En wie niet denkt te multi-tasken komt bedrogen uit. Door je Social Media scrollen tijdens je lunch met je kind, een to do-lijstje maken tijdens intieme momenten, foto’s maken tijdens je work-out voor op je socials. Multi- tasken, het lijkt zo mooi en efficiënt maar het enige wat er telkens weer gebeurd is dat er nooit meer stilte in je hoofd valt.
Dus, stilte inruimen, hoe doe je dat? Hoe leer je weer te voelen wat je nodig hebt, hoe leer je überhaupt je eigen lijf weer te voelen?
Stilte kun je leren door 1voor 1 je taken uit te voeren. En ik zeg simpel maar voor de meesten is in dit geval simpel zeker niet hetzelfde als makkelijk.
Want daar komt het volgende om de bocht. Je bent zolang doorgedenderd op deze trein dat stilstand als onmogelijk voelt. De mate van stress laat jou steeds weer reageren op elke prikkel die voorbij komt. Je kunt het niet helpen, je bent er afhankelijk van geworden. Elke keer kleine brandjes blussen of elke keer weer een like die je gemoedstoestand op moet krikken.
Maar waar zijn we nou helemaal mee bezig? Waar is de verbinding en waar is de ontspanning. Waar is het werkelijke contact met jezelf en elkaar?
We zijn zo gewend geraakt dat onze behoeften instant ingelost kunnen worden. We hebben geen zin om naar de winkel om de hoek te lopen en laten dan maar eten bezorgen. Je verveelt je dus je scrollt maar door de menu’s van al je streamingdiensten waar je eigenlijk niks vindt wat je bevredigen kan. Je partner steeds moe? Dan maar even op Tinder kijken.
Quick fixes brengen je uiteindelijk nog meer vervlakking. We vergeten soms dat we sociale mensen zijn. Maar in plaats daarvan bewegen we ons minimaal in het openbaar en wanneer we er ons toch in wagen zetten we onze masker op, want je wil niet opvallen. Want wie opvalt daar ligt de aandacht op. En ondertussen zijn we een eenheidsworst geworden op straat en helden op het net. Hoera voor technologie.
Ondertussen is iedereen om je heen moe, de jeugd bang geworden voor bellen, heeft je beste vriend weer in een nieuwe auto geïnvesteerd maar niet in zijn mentale gezondheid. Mijn man heeft hier een mooie uitdrukking voor: Van voren bont en van achteren stront. Allemaal leuk en aardig wanneer je voor de buitenkant kunt voldoen aan een ideaalplaatje die helemaal niet bestaat maar wanneer jij je huis niet meer uit durft omdat de wereld je angstig maakt dan wordt het tijd om onze maskers af te gooien. Om meer liefde aan onze binnenkant te schenken. Om meer trots uit zelfontwikkeling te halen. Om buiten de lijntjes te kleuren, om zo misschien die ander te inspireren hetzelfde te doen.
Leef jouw leven. Laat de verwachtingen los. Geen man overboord wanneer je niet voor je 30e al je Jan Doorsnee dromen behaald hebt. Fuck it, ga voor een leven vol dynamiek, voor plottwists, voor passie, voor verbinding, voor kleur, voor onzekerheid. Want even, hè, wat een onzin is zekerheid ook. Als we iets de laatste jaren allemaal onder ogen hebben moeten komen dat al je zekerheden zomaar onderuitgehaald kunnen worden. Het enige waar wij zelf invloed hebben is enkel en alleen op onszelf. So make it a good one. Live it.
